Σου 'λεγα πάντα κάθε  σκέψη μου και φόβο 
κι ένοιωθα κάτι πως με μας τους δυο δεν πάει. 
Με καθησύχαζες κι ας ένοιωθες το ίδιο. 
Και η ευτυχία μας την πλάτη μας γυρνάει. 

Τώρα που έρχονται οι νύχτες και δεν φεύγουν 
και τις καρδιές μας καίει κάτι που πονάει 
απ' ότι ζήσαμε οι στάχτες μόνο μείναν.

Κι έγινε η αγάπη μας σταθμός
που τρένο πια δεν σταματάει.

Έσκυβα πάνω απ' το δικό σου προσκεφάλι 
σίγουρος να 'μαι πως κοιμάσαι και σκεφτόμουν. 
Τι να 'ναι αυτό που θέλει να μας χωρίσει.
Αφού είναι αμέτρητα αυτά που μας ενώνουν. 

Πως θα 'ναι άραγε η αυριανή μας μέρα. 
Ήρθε το χάραμα και εγώ αναρωτιόμουν.