Στο διπλανό τραπέζι εσύ
μ' άλλη παρέα η βραδιά
κι απόψε θα περάσει. 

Ρίχνεις ματιές που με πονούν
και είναι σαν να με ρωτούν
αν σ' έχω ξεπεράσει. 

Όμως το ξέραμε κι οι δυο
αυτό μακριά δεν πάει.
Μα ήταν τόσο δυνατό
τη λογική νικάει. 

Και η πληγή που ανοίξαμε
για πάντα θα πονάει. 

Στο διπλανό τραπέζι εγώ
κάνοντας τον αδιάφορο
κανείς να μην το ξέρει
Πόσο ακόμα σ' αγαπώ
δε σε ξεπέρασα λεπτό
και η καρδιά υποφέρει. 

Στο διπλανό τραπέζι εσύ
μ' άλλη παρέα και κρασί
τον πόνο σου θα πνίξεις.

Έτσι μας τα 'φερε η ζωή
να υποφέρουμε μαζί
και ζώντας με αναμνήσεις.