Και τώρα πώς 
την πόρτα μου 
να ανοίξω πώς;

Μόνο σκοτάδι αντί για φως 
το ξέρω θα αντικρύσω.

Οι αναμνήσεις μου φωτιές
μέσα στην κόλαση φωνές
μου λεν χωρίς περιστροφές
πως πρέπει να σε σβήσω.

Απ' τη ζωή μου πέρασες ένα φεγγάρι
κι άφησες το στίγμα σου, πληγώνει.

Γλυκό κρασί με κέρασες και την καρδιά μου μέθυσες
την μάγεψες, την σκλάβωσες και τώρα το πληρώνει.

Και τώρα πώς 
απ' την αρχή 
ν' αρχίσω πώς;

Είμαι θνητός κι όχι Θεός. 
Δεν ξέρω αν θ' αντέξω.
Μόνος να είμαι τις βραδιές
έξω από γέλια και χαρές.
Στις επικίνδυνες στροφές
δεν ξέρω αν θα προσέξω.