Κι απόψε έγειρα
στον καναπέ κομμάτια.

Που να βρω δύναμη και πώς να σηκωθώ
η έλλειψή σου με τρομάζει, με σκοτώνει. 

Σβήνω το φως μα πώς να κοιμηθώ. 

Κι απόψε το φεγγάρι
με κοιτάζει με λύπη και συμπόνια μαζί. 

Τα αστέρια δεν αντέχουν να με βλέπουν
και σβήνουν πριν να έρθει το πρωί. 

Κι απόψε έπεσα
στης λησμονιάς τη σκάλα. 

Που να 'σαι άραγε
και πώς να σου το πω
η απουσία σου με πνίγει
με σκοτώνει. 

Σβήνω το φως
μπας και σ' ονειρευτώ.